Przemek Dariusz Fronczak

Zo,daar was een dag,Zo dagelijks weer een andere dag die me deed leven.
Alsnog afvragend naar een tijd die ik om me heen zag oplossen.
De vrienden die je gehad hebt,de tijd die je beiden hebt ondernomen.
Zo droevig soms de tijd elkaar doet verwijderen,van elkaar,van de tijd zelf,om weer elkaar te ontmoeten, op onverwachte momenten.
Wat meer uitgevoerd moet worden is het terug ontmoeten van vrienden.
Niet van elkaar staande moedigheid.
Tot elkaar staande voet,rondom de oplossing die elkaar geboden moet worden.
Dan is de vraag wie de fout maakt om geen contact op te nemen,de contact maker?of de gecontacteerde?
Nu is de vraag wie van beiden is wie?
Dat wordt vastgesteld door diegene die als eerst een opmerking maakt over het tekort schieten van de relatie.
De relatie heeft stand wanneer beiden partijen zich toewijden naar een vriendschap toe.
Een vrij belangrijk begrip onder de geboden van vrije vriendschap.
Nu wanneer 1 partij zich schuldig voelt voor het niet contacteren van een ander,is het al besloten door diegene de schuld te dragen voor hun lange afwezigheid.
Nu wanneer je de schuld wel wil dragen,en denkt het toch enigzins te kunnen sorteren in schema's als verloren vriend,vergeten vriend,begraven of zoek geraakt,allemaal maar een interpretatie van een geheel die pas een vaste vorm krijgt wanneer je beiden zegt,:ja oke het is voorbij" Daar is een bocht en een geweten.
Op zo'n moment vraag ik me af waarom een mens zich schuldig gaat voelen voor een vriendschap die alleen toegewijd was aan de ander,aan een persoon waar je continu naar toe moest,en jij nooit bent bezocht.
Op dit moment mag je jezelf best wel eens vragen waarom het 1zijdig verkeer was.
En momenteel jij diegene bent die zich schuldig moet voelen voor jullie verloren vrienschap.
Dit is misbruik van posities,een continu afgunst van de zwakke tegen de sterke,(sterke is een zwak begrip)(rust alleen op angst en wantrouw.)
Vandaar de vraag aan de tegenpartij waarom je een schuldgevoel hebt, voor iets wat je nooit hebt laten ontstaan.
Een dubbele coctail affaire noem ik dit,een coctail die zijn tijd heeft uitgeleeft.
Zo'n glas waar geen olijf in kan overleven,zo'n traag inkomende dronkenschap waarbij een nooit oplossende kater zich laat opvolgen.
En dat noemen wij een vergeten vriendschap.
Nomaals... o nee dit heb ik nog niet geformuleerd,eerder geeaculeerd
maar goed,dit is wat er over gezegd moet worden, een slok waarbij de
kater nooit te verteren is door je lever.
Zo'n lever laat ik liever verplaatsen door een kunstmatige vorm van plastische chirurgie.
Als er vrienden onstaan,dan wordt dat gevoeld zonder meer, maar wanneer daarin een economisch(ECO-COMISIES)dan verwaterd het echte,terwijl we daar juist op rusten.
Een geweten waarbij we oplossen of in elkaar overvloeien, en dat is goed en totaal niet overdreven,een basis vormt zich op melk en eieren en een beetje koriander,niet te veel dat vinden vele niet lekker.
Waar het om gaat dat je de juiste hoeveelheden gebruikt om het juiste maal te bereiden,voor familie of vriend.
Mocht het je baten,een goede voeding begint bij je vrienden.
(soms dan..)
Het is als een vorm waarin we ook onszelf willen zien,dat is een begin om je vrienden zo te behandelen hoe je zelf behandeld zou willen worden.
Niet dat overdreven natte hollandse wit brood,waar de schimmel te snel op staat,waardoor je geen tosti kan maken,omdat nederland zo nodig brood moet maken wat al verrot is bij de tweede week!
Tweede week!(oke even niet..)
EEn begrip voor vrienschap begint ergens ver achter een parijse achterwijk,die sommige de Luour noemen,(oke dacht je dat ik echt 'zo'n schets ging zetten over ergens,dan en zo!? nee mooi niet!)
Niet een verhaaltje over een metafoor die je zo graag doet vertellen,je graag vertaald in een verhaaltje over een vader en een broeder die verzwegen dat ze broers waren, puur door het feit dat ze beide te goed waren in wat ze deden?NEE dat doe ik niet!
 Een compromis sluiten met je omgeving,geeft je in te veranderen naar iets wat je misschien nooit hebt willen worden.
Naast dat is het een verandering die je zonder waarschuwing een klap in je gezicht geeft,als je geluk hebt is het met wat babypoeder!
Maar nee voornamelijk als een virus die je zelf niet doorhebt.
Een geweten die je misschien  je leven lang hebt vermeden.
Naast dit alles een mooi verhaal om een boek over te schrijven,hoe mensen drastish zich zelf vergeten,te horen,voelen,spreken.
Het gaat om een geweten die je jezelf aanricht,soms anders kan uitpakken door het syndroom van gayoom, die zelf erg de plank kunnen mislaan,of juist laten verdwijden,naar eigen keuze in te vullen.
 De rust waarop je hebt zitten wachten kwam niet uit, door een vriendenkring die misschien een te laat geboren geweten hadden,of juist vooruit denkend waren? ook naar eigen keuze in te vullen.
Hoe dan ook een gesprek op zijn tijd is nooit mis,vandaar we nu even een gesprek aan zouden moeten gaan,voor een beter begrip voor elkaar uit de weg te gaan,(of terwijl laten we een potje stoeien!)
Zonder planken of enge lange zwarte dingen!
Gewoon met wat ollie en vuistjes.
Het meest facinerende wat er is,is het geluid wat je samen brengt.
De klanken die bij jullie beiden op de juiste piano's spelen.
De zelfde componisten die jullie fantasie hebben,dat is het mooist,
vooral het gesprek tussen jullie componisten,zonder woorden of daden,gewoon door de oren toe te spitsen op een spitsige manier!
Mooi om te zien,mooi om te ervaren.
O componist! een dappere strijder voor vurige avonden die komen gaan!
Naast deze oaze,wou ik ook even vermelden dat vriendschap vooral rust om de overeenkomsten van muziek en de kunsten rondom ons.
Mocht muziek en kunst of andere kunstvormen je niet intereseren,stop dan nu met lezen en ga studeren!!
 Niet voor niets begin ik een nieuw concept,die totaal gewijd is aan het veranderen van onszelf!(of ja misschien doe ik het wel voor niets.)
Daar denk ik niet over na.Wel over mijn eigen geweten over waarom ik het doe.Wat ik dan precies doe zal ik even kort uitleggen.
Kleine parpiertjes zo ten grote van een a5je,fladderend over de straten van Amsterdam.
De papiertjes bevatten een klein tekstje,WE HAVE TO CHANGE! nothing more!Nothing LESS!!
Het enige wat ik wil vertellen,dus daarom deze aanpak.
Heb het vermoeden dat het niet meer over vriendschap gaat,o toch wel!! over een vrienschap van mensen,bij elkaar met elkaar!!
Dat is voornamelijk wat mijn doel was met dit stukje tekst maar goed...
Dat gedoe ook altijd over wat moet awatawat wataa! en nog meer conserveer beer treologie!
Het beste is het vertrouwen op elkaar,en niet zich toespitsen op koriander!