Przemek Dariusz Fronczak

Eveneens een begrip, die tot ons komt,versmelt in verschillende kaders die jij en ik tot ons willen nemen. Ze doen er niet toe,worden je verlangen en die verlangen heb je niet nodig.
Een soort van verlangen die verknipt is en dus niks toevoegt in ons geheel.
Nu je wordt afgeleid, en geen begin kan maken aan een stuk of uberhaubt aan iets,
is dat al een feit dat je er onderdoor gaat naar onderbewuste kwaaldjes die je jezelf oplegt.
Constant verwerp ik een gevoel voor vooruitgang,en telkens wordt dat ondermijnt door een gezag die zelf niet eens een gezag heeft.
Dus smoeltjes dicht en luister naar iemand die er wel verstand van heeft.
Want ieder van ons doet maar wat,schreeuwt maar wat en beweegt maar wat,en waarom?
Omdat ze geen streven hebben en dus geen leven.
Een doelloos begin waar alleen maar een eind is.
En nu maar wachten tot je doodgaat en daartussen al je behoeftes maar tot je nemen.
Als ik het tegendeel zou zien rondom mij, had ik dit ook niet geschreven.
Maar blijkbaar moeten we dit schrijven want niemand gaat het aan,ja schrijvers die we niet eens iteresant vinden. Vinden we te moeilijk en te vaag.
De schrijver die je vermoeid en dus ook zichzelf.
In een constante beweging jezelf niks toewerpen,dat is pas moedeloos!
Een kracht waar geen energie bij te voelen valt!
Alleen een levensdrang die plastisch wordt uitgevoerd.
Ik wil meer leven zien!drang! lust!(positive lust die dat heberige kwaal lust!)
Je eigen op een volle manier,niet voor andere een frustratie.
Een doel waarbij je anderen inspireerd,en niet demotiveerd omdat je zonodig niet het hele plaatje kan zien!
Het is tijd! groot tijd! vele voelen het al! dus zullen ze jouw moeten helpen,om te evalueren naar grotere kaders!

Kaas berg ontwaakt voor andere geiten,melk en kaarsvet,op je oogvlies gegoten.